Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΝΕΡΑΪΔΑΣ ΤΟΥ ΚΡΥΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΙΝΟΚΙΟ

                                                               Από τη μαθήτρια  της  Ε2  Μαριτίνα Αργείτη  
 Μια χειμωνιάτικη μέρα ο Πινόκιο βγήκε να παίξει. Όμως όταν βγήκε είδε έναν τεράστιο ήλιο που  οι ακτίνες του τον ζέσταιναν.
 Έτσι ξεκίνησε για να επισκεφθεί την νεράιδα του κρύου. Δυστυχώς ούτε εκείνη είχε την απάντηση. Ο Πινόκιο προβληματισμένος  της πρότεινε να κάτσουν να σκεφτούν πώς θα λύσουν το μυστήριο της ζέστης και να μιλήσουν στο βασιλιά Ήλιο. Πριν ξεκινήσουν ο Πινόκιο είπε στον μπαμπά του ότι θα πάει για να μείνει σε ένα φίλο του για λίγες μέρες. Η νεράιδα ρώτησε κι εμένα αν μπορούσα να πάω. Εγώ δεν αρνήθηκα την περιπέτεια. Ο καθένας πήρε το δικό του νερό, φαγητό και όπλο.
 Ξεκινήσαμε λοιπόν για το βασίλειο της ζέστης. Μόλις φτάσαμε στη πύλη του κάστρου συναντήσαμε το φρουρό από φωτιά που φρουρούσε το βασίλειο. Η νεράιδα του έριξε νερό και εξαφανίστηκε. Μόλις μπήκαμε ο βασιλιάς που ήταν εγωιστής φώναξε τους στρατιώτες του. Ο Πινόκιο είχε ως όπλο του το ψέμα, το χρησιμοποίησε και ξεφύγαμε. Τι ψέμα είπε; Είπε: «Κοιτάξτε, στον ουρανό εξωγήινοι». Με το που γύρισαν τα κεφάλια τους εμείς είχαμε προχωρήσει στους διαδρόμους. Περπατούσαμε  ώσπου φώναξα: «σταματήστε μπορεί να υπάρχουν παγίδες». Και ήταν αλήθεια, προσέξαμε μικρά λέιζερ να μας περιτριγυρίζουν και έτσι προσεκτικά, με ακροβατικά, περάσαμε το διάδρομο με τα λέιζερ.
 Κατά λάθος όμως κάποιος πάτησε με το πόδι του μια παγίδα και ακούστηκε κάποιος ήχος. Μια τεράστια μπάλα από χαλκό έπεσε από το ταβάνι. Αρχίσαμε να τρέχουμε ώσπου φτάσαμε στο δωμάτιο του βασιλιά Ήλιου. Ψάξαμε το ημερολόγιο του και όταν το βρήκαμε είδαμε πως αυτός δεν ήταν υπεύθυνος.
  Η νεράιδα μας έβγαλε πετώντας από την καμινάδα. Την ώρα που περπατούσαμε αντικρίσαμε ένα υπέροχο λιβάδι με ιτιές, λουλούδια  και κάθε φαντασίας φυτό. Καθίσαμε να φάμε κολατσιό κάτω από μία δροσερή ιτιά. Εκείνη την ώρα άρχισε να ζεσταίνεται ακόμη περισσότερο το κλίμα. Διψάσαμε και διαπιστώσαμε ότι το νερό είχε εξατμιστεί. Ευτυχώς, εκεί κοντά υπήρχε ένας μικρός καταρράκτης πόσιμου νερού. Η επόμενη στάση μας ήταν το σπίτι του Εξολοθρευτή.
  Φτάσαμε και αυτό που είδαμε μας ξάφνιασε. Ο Εξολοθρευτής είχε εφεύρει μια μηχανή καιρού. Με αυτή τη μηχανή μπορούσε να ελέγχει όλους τους καιρούς. Προσπαθήσαμε να την σπάσουμε αλλά ήταν πολύ γερή. Η νεράιδα τον έδεσε και ο Πινόκιο, εγώ και η νεράιδα βγάλαμε τις βίδες και με μία ομαδική κλοτσιά αποτελειώσαμε τη μηχανή. Όλα ήταν φυσιολογικά. Ο Εξολοθρευτής έγινε καλός γιατί κατάλαβε ότι το να είσαι καλός είναι χαρά, γέλιο, παιχνίδι και πάνω από όλα να αγαπάς.